ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΠΑΡΑΛΥΣΗ – ΣΚΟΛΙΩΣΗ

Σε ασθενείς με εγκεφαλική παράλυση οι οποίοι λόγω της νόσου τους δεν είναι περιπατητικοί, σκολίωση αναπτύσσεται σε ποσοστό που αγγίζει το 70% και συνήθως κοντά στην ηλικία των 15 ετών. Αν και οι σκελετικές αυτές παραμορφώσεις μπορούν να συνεχίσουν να αναπτύσσονται και στην ενήλικο ζωή, ο μεγαλύτερος ρυθμός ανάπτυξης αυτών των οστικών παραμορφώσεων τυπικά παρατηρείται κατά την περίοδο της σκελετικής ωρίμανσης ( περίπου 2 – 4° τον μήνα ). Οι παραμορφώσεις αυτές συνήθως αφορούν μεγάλου μήκους καμπύλες που συχνά συνδυάζονται και με επικλινή θέση της πυέλου και μπορεί να συνοδεύονται από σημαντικό βαθμό αντισταθμιστικής κύφωσης ή υπερλόρδωσης. Αν και μπορούν να χρησιμοποιηθούν κηδεμόνες για να σταθεροποιήσουν την κατάσταση, πολλοί από αυτούς τους ασθενείς θέτουν τελικά υποψηφιότητα για χειρουργείο. Η χειρουργική διόρθωση συχνά περιλαμβάνει μεγάλου μήκους (περιλαμβάνουν μεγάλο αριθμό σπονδύλων ) συστήματα σταθεροποίησης, που περιλαμβάνουν και την πύελο. Γενικά, σημαντικές συγκάμψεις των αρθρώσεων της πυέλου και του ισχίου πρέπει να αντιμετωπίζονται πριν το χειρουργείο, επειδή υπό διαφορετικές συνθήκες, η ενσωμάτωση της πυέλου σε αυτές τις επεμβάσεις σπονδυλοδεσίας – σταθεροποίησης  μπορεί να επιδεινώσει αυτές τις καταστάσεις.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.

Terjesen T, Lange JE, Steen H: Treatment of scoliosis with spinal bracing in quadriplegic cerebral palsy. Dev Med Child Neurol  2000; 42:448-454.

Thometz JG, Simon SR: Progression of scoliosis after skeletal maturity in institutionalized adults who have cerebral palsy. J Bone Joint Surg Am  1988; 70:1290-1296.

Majd ME, Muldowny DS, Holt RT: Natural history of scoliosis in the institutionalized adult cerebral palsy population. Spine  1997; 22:1461-1466.

 

Comments are closed.