ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗ

Τι είναι η Οστεοπόρωση;

Ορίζεται ως η μεταβολική εκείνη διαταραχή των οστών που περιλαμβάνει απώλεια οστικής μάζας και προκαλεί ευθραστότητα των οστών, αυξάνοντας την προδιάθεση του σκελετού για κατάγματα. Μπορεί να διαιρεθεί σε πρωτοπαθή και δευτεροπαθή.

  • Η πρωτοπαθής μορφή παρατηρείται σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και ηλικιωμένους άντρες. 20% των γυναικών πάσχουν από οστεοπορωτικό κάταγμα στην ηλικία των 65 ετών και 40% των οστεοπορωτικών γυναικών θα παρουσιάσουν κάταγμα κάποια στιγμή κατά την ζωή τους. Τα κατάγματα της σπονδυλικής στήλης, του καρπού και των ισχίων είναι τα πιο συχνά και οι συχνότεροι προδιαθεσικοί παράγοντες είναι η ανεπάρκεια των γυναικείων ορμονών και η μειωμένη πρόσληψη ασβεστίου.
  •  Η δευτεροπαθής οστεοπόρωση σχετίζεται με την λήψη κορτικοστεροειδών και την παρουσία διαφόρων γενετικών συνδρόμων, μπορεί δε να παρατηρηθεί στην παιδική και εφηβική ηλικία.

 

Πως εκδηλώνεται κλινικά;

Τα συμπιεστικά κατάγματα των σπονδύλων αποτελούν την πιο συχνή κλινική εκδήλωση της νόσου τα οποία συνήθως εκδηλώνονται με εντοπισμένο πόνο στην οσφύ ο οποίος ενίοτε αντανακλά στα κάτω άκρα. Η προοδευτική απώλεια της ισορροπίας του κορμού οδηγεί σε βράχυνση των παρασπονδυλικών μυών και συνεπώς, παρατεταμένη ενεργός συστολή αυτών απαιτείται για να διατηρηθεί η ισορροπία. Η κατάσταση αυτή αποτελεί εκλυτικό αίτιο του πόνου σε οστεοπόρωση. Ενώ η πόρωση των καταγμάτων της σπονδυλικής στήλης απαιτεί 4 – 8 εβδομάδες, μπορούν να προκύψουν επόμενα κατάγματα σπονδύλων που οδηγούν σε χρόνια επώδυνα σύνδρομα, κυφωτική διαμόρφωση της σπονδυλικής στήλης και απώλεια ύψους.

Πως γίνεται η διάγνωση;

Οι απλές ακτινογραφίες και η μέτρηση της οστικής πυκνότητας με DXA αποτελούν τα διαγνωστικά μέσα εκλογής. Στις ακτινογραφίες διαπιστώνεται αμφίκοιλη διαμόρφωση των σπονδύλων (κεντρικά συμπιεστικά κατάγματα ) και εκκρηκτικά κατάγματα αυτών στην οσφυϊκή μοίρα, ενώ στην θωρακική μοίρα διαπιστώνεται εικόνα πρόσθιας σφηνοειδούς παραμόρφωσης των σωμάτων των σπονδύλων.

Τι θεραπεία υπάρχει;

Για τα συμπτωματικά κατάγματα, η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει την ανακούφιση από τον πόνο και την φυσιοθεραπεία. Οι θωρακο-οσφυο-ιεροί νάρθηκες και κηδεμόνες μπορεί να βοηθήσουν στην αποφυγή περαιτέρω συμπίεσης των σπονδυλικών σωμάτων. Ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση των οστεοπορωτικών καταγμάτων των σπονδύλων σπάνια ενδείκνυται, και αφορά περιπτώσεις με νευρολογική σημειολογία και σημαντική αστάθεια του σκελετού. Δυστυχώς, η φτωχή οστική πυκνότητα που χαρακτηρίζει τους σπονδύλους, καθιστά την σταθεροποίηση και την αρθρόδεση των σπονδύλων αυτών δυσχερή. Πολύ αποτελεσματική και ασφαλής είναι η εφαρμογή κυφοπλαστικής και σπονδυλοπλαστικής στην αντιμετώπιση του πόνου. Συνίστανται στην έγχυση ενός υλικού (PMMA) δίκην οστικού τσιμέντου στους παθολογικούς σπονδύλους με στόχο της αποκατάσταση φυσιολογικού ύψους και ισχύος του οστού.

Βιβλιογραφία.

1)Riggs BL: Osteoporosis.   In: DeGroot LJ, Besser GM, Cahill Jr GF, ed. Endocrinology,  Philadelphia: Saunders; 1989:1188-1207

2) Morgan SL, Kitchin B: Osteoporosis: handy tools for detection, helpful tips for treatment. J Fam Pract  2008; 57:311-320.

Comments are closed.