ΣΚΕΛΕΤΙΚΗ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑ

Ο όρος αυτός είναι η ιατρική ορολογία για να χαρακτηρίσουμε αυτό που αποκαλείται νανισμός.

Πως γίνεται η διάγνωση?

Η πρώτη εκτίμηση γίνεται συνήθως από τους γονείς και οριστικοποιείται από τον παιδίατρο ο οποίος διαπιστώνει ότι το κεφάλι του παιδιού αναπτύσσεται δυσανάλογα πολύ σε σχέση με τον κορμό και τα άκρα του παιδιού. Εάν το παιδί είναι πάνω από 6 μηνών, προτιμάται ο έλεγχος με μαγνητική τομογραφία ενώ σε μικρότερη ηλικία προτείνονται απλές ακτινογραφίες και αξονική τομογραφία.  Οι εξετάσεις αυτές αφορούν τον εγκέφαλο και το σύνολο της σπονδυλικής στήλης.

Οι παράγοντες που καθορίζουν την επιλογή της πορείας της θεραπείας είναι οι εξής:

  • Συμπτωματολογία του ασθενούς.
  • Οφθαλμολογική εξέταση.
  • Διαταραχές στο επίπεδο των δραστηριοτήτων ή στην σχολική απόδοση του παιδιού.
  • Τακτικός απεικονιστικός επανέλεγχος για αξιολόγηση τυχόν διαφορών από τον εγκέφαλο και την σπονδυλική στήλη.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις εξαρτώνται από την παρουσία των ακόλουθων ανωμαλιών:

  • Αυχενική στένωση.
  • Οσφυϊκή στένωση.
  • Αστάθεια της σπονδυλικής στήλης.
  • Υδροκέφαλος.

Οσον αφορά την στένωση και την αστάθεια της σπονδυλικής στήλης, είναι απαραίτητο, ανάλογα με την εντόπιση, να αφαιρεθούν τα τμήματα εκείνα του οστού που προκαλούν την στένωση και πιέζουν τον νωτιαίο μυελό ή το εγκεφαλικό στέλεχος. Ενίοτε χρειάζεται στήριξη της σπονδυλικής στήλης με χρήση ράβδων τιτανίου και άλλων εμφυτευμάτων, που ορίζεται ως σπονδυλοδεσία και αρθρόδεση.

Bιβλιογραφία

1)Keynes RJ et al. Mechanisms of vertebrate segmentation. Development 1988 (103) 413 -429.

2) Ogden JA et al. Development and maturation of the axial skeleton. The pediatric spine 1994 3 – 69.

3) Steinbok P. Dysraphic lesions of the cervical spinal cord. Neurosurg Clin N Am. 1995 (6) 367 – 376.

 

 

Comments are closed.