ΣΥΜΠΙΕΣΤΙΚΟ ΚΑΤΑΓΜΑ ΘΩΡΑΚΙΚΗΣ ΜΟΙΡΑΣ

Πως υποδιαιρούνται και πως προκαλούνται;

Το σχήμα ταξινόμησης των καταγμάτων της περιοχής που είναι ευρύτερα αποδεκτό είναι αυτό που περιέγραψε ο Dennis και θεωρεί ως συχνότερα κατάγματα τα συμπιεστικά και τα εκρηκτικά (συντριπτικά).

Ο μηχανισμός δημιουργίας των πρώτων καταγμάτων περιλαμβάνει την πρόσθια ή την πλάγια κάμψη, οπότε οι πιεστικές δυνάμεις εφαρμόζονται προς τα πρόσω ή προς τα πλάγια αντίστοιχα. Αυτό οδηγεί σε μια έκκεντρη φόρτιση της ΣΣ και μια εστιακή συγκέντρωση των φορτίσεων που έχει ως επακόλουθο ένα εστιασμένο κάταγμα του σπονδυλικού σώματος. Το εκρηκτικό κάταγμα προκαλείται από την εφαρμογή μιας αμιγώς κατακόρυφης δύναμης χωρίς έκκεντρες φορτίσεις.

Γενικά, οι σπόνδυλοι για να μελετηθούν εμβιομηχανικά θεωρείται ότι αποτελούνται από τρεις κολώνες, την πρόσθια, την μέση και την οπίσθια και τα κατάγματά τους θεωρούνται ασταθή αν αφορούν δύο ή περισσότερες κολώνες και σταθερά αν αφορούν μόνο μία κολώνα.

Αναλυτικά, ισχύουν τα εξής:

  • Σφηνοειδή συμπιεστικά κατάγματα

Το χαρακτηριστικό των καταγμάτων αυτών που τα διαχωρίζει από τα εκρηκτικά κατάγματα είναι ότι η μεσσαία κολώνα παραμένει ανέπαφη και η βλάβη περιορίζεται στην πρόσθια. Αφορά κυρίως την θωρακοοσφυική συμβολή γιατί η ΣΣ είναι σε κάμψη σε αυτό το επίπεδο αλλά και την θωρακική μοίρα εξαιτίας της φυσιολογικής κυφωτικής της διαμόρφωσης. Συνήθως δεν παρατηρούνται νευρολογικές διαταραχές ως απότοκα αυτών των κακώσεων αλλά όταν παρατηρηθούν, πρέπει να γίνεται έλεγχος για συνοδό τραυματική ρήξη του μεσοσπονδυλίου δίσκου.

  • Εκρηκτικά κατάγματα

Προκαλούνται από την εφαρμογή αμιγούς κατακόρυφης φόρτισης και συνήθως συνοδεύονται από νευρολογικά ελλείμματα εξαιτίας της μετατόπισης κατά την στιγμή του κατάγματος οστικών παρασχίδων στο νωτιαίο κανάλι. Αν οι κατακόρυφες φορτίσεις εφαρμοσθούν σε ένα άξονα που βρίσκεται μπροστά και παράλληλα από το σπονδυλικό σώμα, σε συνδυασμό με την φυσιολογική κυφωτική διαμόρφωση της ΣΣ, αυξάνει την παραμορφωτική δύναμη που ασκείται επί των σπονδυλικών σωμάτων.

Πως αντιμετωπίζονται;

Η θεραπεία των καταγμάτων αυτών είναι πρακτικά μόνο χειρουργική εκτός αν αναφερόμαστε σε σφηνοειδή συμπιεστικά κατάγματα με μικρή απώλεια ύψους του σπονδυλικού σώματος. Το χειρουργείο έγκειται στην οπίσθια (κυρίως) ή πρόσθια σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης με χρήση συστημάτων σπονδυλοδεσίας και αρθρόδεσης των σπονδύλων με βίδες και οστικά μοσχεύματα.

 

Βιβλιογραφία.

Vialle LR, Vialle E: Thoracic spine fractures. Injury  2005; 36(suppl 2):B65.

Quinlan JF, Harty JA, O’Byrne JM: The need for multidisciplinary management of patients with upper thoracic spine fractures caused by high-velocity impact: a review of 32 surgically stabilised cases. J Orthop Surg (Hong Kong)  2005; 13:34.

Stadhouder A, Buskens E, de Klerk LW, et al: Traumatic thoracic and lumbar spinal fractures: operative or nonoperative treatment: comparison of two treatment strategies by means of surgeon equipoise. Spine  2008; 33:1006.

 

Comments are closed.