Σωματεκτομή

 

  • Οι ενδείξεις για την πραγματοποίησή της σε περιστατικά αυχενικής στένωσης είναι η αδυναμία της δισκεκτομής να αποσυμπιέσει επαρκώς τον νωτιαίο σάκο, όπως στις εξής περιπτώσεις:
    • Τα πιεστικά φαινόμενα επεκτείνονται πέραν του ορίου του μεσοσπονδυλίου δίσκου.
    • Υπάρχει περιορισμός της διαμέτρου του νωτιαίου καναλιού στην μεσότητα του σπονδυλικού σώματος.
    • Η επέμβαση περιλαμβάνει τα ακόλουθα στάδια:
      • Πραγματοποίηση δισκεκτομής πάνω και κάτω από το σπονδυλικό σώμα που πρόκειται να αφαιρεθεί.
      • Ακολουθεί σταδιακή αφαίρεση του σώματος του σπονδύλου μέχρι το επίπεδο του οπισθίου φλοιού του σπονδυλικού σώματος.
      • Ο υπολειπόμενος φλοιός μπορεί να αφαιρεθεί με ειδικό ξέστρο και ακολουθεί αφαίρεση του οπισθίου συνδέσμου.
      • Η σωματεκτομή δεν πρέπει να επεκταθεί πολύ πλάγια σε σχέση με την μέση γραμμή γιατί υπάρχει κίνδυνος τρώσης των σπονδυλικών αρτηριών.
      • Διάφορα υλικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αποκατάσταση του δημιουργηθέντος κενού, κυρίως δειτεινόμενοι κλωβοί τιτανίου οι οποίοι πληρούνται συνήθως με αλλομόσχευμα ( όχι αυτόλογο μόσχευμα ).

Συστήματα σταθεροποίησης με χρήση πλακών – βιδών.

Η χρήση των οστικών μοσχευμάτων είναι εκείνη η οποία μακροπρόθεσμα επιφέρει την σταθεροποίηση στην περιοχή, όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία της σπονδυλοδεσίας ( fusion ). Μέχρι όμως να επιτευχθεί η μεσοσπονύλια σπονδυλοδεσία, απαιτείται η υποστήριξη της αυχενικής μοίρας για να προσφερθεί άμεση στήριξη αυτής, να αποφευχθούν οι μετακινήσεις των τοποθετηθέντων υλικών και να προσφερθεί ένα περιβάλλον εμβιομηχανικής σταθερότητας ( αλλά όχι απόλυτης ακαμψίας ), ώστε οι συνθήκες για την αρθρόδεση να είναι ευνοϊκές.  Έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί διάφορα συστήματα σταθεροποίησης, το κοινό όμως χαρακτηριστικό των συστημάτων που χρησιμοποιούνται σήμερα είναι η χρήση μιας πλάκας τιτανίου που εφαρμόζει ακριβώς στην καμπυλότητα των αυχενικών σωμάτων που εμπλέκονται στην σπονδυλοδεσία η οποία σταθεροποιείται στα σπονδυλικά σώματα με την χρήση βιδών που τοποθετούνται από την πρόσθια επιφάνεια των εν λόγω σωμάτων, διαπερνούν τον πρόσθιο φλοιό και καταλήγουν στην σπογγώδη ουσία του σώματος του σπονδύλου ( παλαιότερα συστήματα απαιτούσαν την διακόρευση από το σπείραμα των βιδών του οπισθίου φλοιού των σωμάτων, που ήταν επικίνδυνο να προκαλέσει τραυματισμό του υποκείμενου νωτιαίου μυελού ). Η όλη τοποθέτηση των βιδών γίνεται με ακτινολογική καθοδήγηση και έχει σημασία η πλάκα να τοποθετείται στην μέση γραμμή των σπονδύλων.

Comments are closed.